For Sale: Virtual Feel Good

Bekijk hier een prettig geanimeerde Comcast Town commercial met een pakkende tune. Alleen al die gitaarsample op de achtergrond is al een ringtone waard. Oh.. pardon.. volgens de website kunnen wij die op korte termijn verwachten...ik bedoel maar. In Comcast Town word je op je wenken bediend.

Comcast Town is een soort The Sims of Habbo, al kom je er je kamer niet uit. Internetaanbieder Comcast claimt met zijn virtuele dorp de titel feel good community. En dit soort feel good kun je kopen want als verse bezoeker krijg je 6.000 virtuele dollars cadeau waarmee je los kan gaan op de lokale (virtuele) huizenmarkt. Dit bedrag is goed voor een volledig ingerichte woning óf je kiest voor iets persoonlijks. Iets dat helemaal van jezelf is.. dat je helemaal naar wens kan inrichten. Klinkt goed.


Giebels Comcast Town Crib
Aldus betaal ik $1.500 voor een éénkamerappartement in het hipste deel van Comcast Town: Wijk E, "Digiburg gardens". Een koopje! Wie zegt dat een gecrashte huizenmarkt geen voordelen kent? Alhoewel, mijn hippe éénkamerappartement blijkt een niet al te ruim hok, zo kaal dat ik zelfs mijn deur en ramen moet kopen. Zo blijft er maar weinig over voor inrichting en gadgets.



Wellicht moet ik een voorbeeld nemen aan andere bewoners van Comcast Town. Zij skippen het uitzicht en steken al hun dollars in strak meubilair en high tech. "Who needs a view or a stroll in the park if Comcast provides me with faster Internet and clearer broadband phone service?", hoor ik ze denken. "Social contact is only a mouseclick away"... dit zou zomaar het standaard credo kunnen zijn van elke internet- en telefonieaanbieder ;-)



Niettemin kies ik voor het gevoel van vrijheid en investeer ik in een uitnodigende deur en strak uitziende ramen. Een mens wil immers ook wel eens naar buiten kijken, al is het maar virtueel. Met de rest van mijn budget klik ik door de Comcast Town webshop. Helaas een wat mager aanbod, maar kom.. ik probeer er het beste van te maken en kies voor een mix van design meets high tech meets nostalgia. Luttele minuten later blijkt mijn buidel leeg en mijn inboedel enigszins compleet. Mijn Comcast coconnetje is een feit en zowaar, ik sta helemaal gereed voor mijn door Comcast beloofde virtuele feel good injectie...




Being social earns you bucks
Tot mijn (niet enorme) verbazing dien ik mij eerst te registreren. Wat ik trouw doe uiteraard en bij terugkomst in mijn stulpje blijkt ik $600 zakgeld rijker. Met het aantal herhaalbezoeken en het aantal vrienden dat je uitnodigt verdien je blijkbaar de nodige Comcast bucks. Zo bepaal je of jouw feel good een uurtje duurt of dat je het virtuele geluk hebt gevonden. Niet echt origineel, maar wellicht effectief... is de belofte prikkelend genoeg?

Voor herhaalbezoek probeert Comcast Town mij te lijmen met een instant messaging tool, online televisie via entertainment channel Fancast en een goedgevulde phone book . Helaas, de nieuwe vrienden ken ik niet en ga ik niet zomaar berichtjes sturen. Daarbij blijken de eerste TV-programma's die ik wil zien reeds verwijderd van Fancast?


Meerwaarde?
Ondanks de fijne graphics en de aanstekkelijke tune ontgaat mij dus het leuke aan Comcast Town. Wat toch positief opvalt is de relatie met Facebook. Dit moet enorm veel mogelijkheden bieden en dus klik ik verder. Maar helaas, hier heeft Comcast 'mogelijk' een kans laten liggen want mijn Facebook (die ik eerlijk gezegd niet veel gebruik) wordt gedegradeerd tot spammachine en weinig vernieuwende berichtendienst. Waarom gaat Comcast met haar gelijknamige dorp de concurrentie aan met Social Network gigant Facebook?

Concluderend vraag ik me af of Goodby, Silverstein & Partners met Comcast Town het zich niet te makkelijk hebben gemaakt? Biedt hun virtual feel good belofte eigenlijk wel interessante meerwaarde om een succes te worden?


Ps. mocht je ondanks mijn recensie toch een beetje virtuele feel good willen opsnuiven. Kom zeker even buurten, mijn username is Giebel1970 (gelijk aan mijn Nederlandse Facebook: Hyves). Wie weet worden we dan samen virtueel nog gelukkiger dan we eigenlijk al zijn ;-)

Sex in the city meets de Fancy

Gewaagd en slim, deze nieuwe website van Dove. Niet zo lang geleden verkondigde Dove dat de vrouw van middelbare leeftijd trots mocht zijn op haar oudere leeftijd. Nu maakt zij plaats voor Hannah, een bijdehante jonge meid en tevens de ster in deze online teenage soap serie. Dove richt het vizier op de jongere generatie.



De website bestaat uit één lange interactieve video die qua insteek zo uit de hoge conceptenhoed van Aaron Spelling had kunnen komen. Het speelt zich af aan de west coast USA, is lekker vlot op film gezet, kent vooral eigenwijs ogende jonge hoofdrolspelers, geniet een pakkende soundtrack en vertelt een licht verteerbare romantische storyline. Oftewel, kopje thee, speculaasjes en de lap top op schoot.. druk op play en laat het online avontuur beginnen.


Plot en clue

Na een nachtje wild feesten ontwaakt Hannah ’s ochtend (schijnbaar zonder kater?) op de logeerbank van haar burgerlijke zus. Wat is er gebeurd? Ze heeft een afspraak, maar waarheen? Naar het werk waar haar sullige baas op haar wacht? Of naar die aantrekkelijke date van gisterennacht? Als kijker help jij haar op weg.

De eerste twee á drie verhaallijnen (er zijn er negen!) zijn leuk om te volgen. Als kijker klik je in de videoplayer op plotseling aangeboden opties, hiermee de gebeurtenissen van Hannah bepalend. Maar na de zoveelste klik vertrouw ik de plotwisselingen niet meer: Hannah reageert eerst fris, dan is zij ineens koel en plotseling weer uitdagend brutaal. Zoveel plotselinge stemmingwisselingen kan de mens toch niet aan?

Oh ja.. de clue van dit verhaal. Dove introduceert via Hannah drie nieuwe geurlijnen en vraagt of ik meer wil weten over de producten. Daarbij mag ik mijn video-ervaring doorsturen naar mijn vrienden. Maar ik zweer bij de macho douchegel van Axe. Dus bedankt, maar ik pas. Ik bewaar deze iets te zoet smakende website lekker voor mijzelf. Ik heb weinig zin om de andere heren in mijn vriendenkring hiermee lastig te vallen.


Jong en hip



In de film bezit Hannah een iPhone en de kijker krijgt meerdere malen de gelegenheid om deze 'over te nemen' en door haar gesprekken, berichten en foto’s te browsen. Opvallend trouwens dat voor deze iPhone een opvallende rol is weggelegd. Is dit toeval? Ik dacht het niet… onderzoek toont aan dat de USA slechts 28% vrouwelijke iPhone bezitters kent. Tegen 31% jongeren (15-24 jaar). Onder deze doelgroep valt dus nog een hoop business halen, voor zowel iPhone als het naar verjonging hunkerende Dove.



Bron image: appleinsider.com

Crowdsourcing, maken of kraken?

Een zeer recente trend is dat het bedrijfsleven een grote groep individuen aanspreekt voor consultancy en innovatie: crowd sourcing. Is dit principe, ooit bedacht door Jeff Howe, een slimme zet van het bedrijfsleven? Is de menigte (crowd) een valide, gekwalificeerde en betrouwbare bron?



Knowhow?
Beschikt het collectief wel over de vereiste kennis? Het boek The Wisdom of Crowds van James Surowiecki beweert dat groepen beter in staat zijn om beslissingen te maken en antwoorden te vinden. De massa weet gewoonweg meer dan het individu. Dat valt nogal te bezien: bestaat er wel zoiets als een collectief intellect?

Is het niet zo dat de overgrote meederheid van de mensheid in verhouding qua IQ lager scoort dan wat je aan intellect zoekt? Oftewel, als je de meerderheid met een oplossing laat komen dan is de kans dat die oplossing kwalitatief tekort komt groter dan gemiddeld. Of verdient dit collectieve intellect zijn bestaansrecht op het gegeven dat de kans groot is dat er altijd wel iemand bestaat die wel het antwoord weet op die onbeantwoorde vraag? Gewoon nuchtere kansberekening: hoe groter de geraadpleegde massa, hoe groter de kans op een kwalitatieve oplossing. Lastig, want ligt de bron van kennis in de kwaliteit of in de kwantiteit?

In beide gevallen heeft Surowiecki ongelijk, het is namelijk de aard van de probleemstelling die bepaalt of deze opgelost kan worden voor de kennis van de massa of de intelligentie van een individu. Daar ligt het verschil: kennis versus intelligentie. Vraag de massa om binnen zoveel tijd alle vragen te beantwoorden die je zoal tegenkomt in het spel Triviant en dit zal zonder twijfel gebeuren. Uiteindelijk stellen we met zijn allen die vragen op, dus we weten ook met zijn allen de antwoorden. Vraag de massa om binnen zoveel tijd een werkend medicijn te vinden voor Aids en dit zal helaas niet lukken. De wetenschap is er nog niet uit, laat staan de overige 99% van de wereldbevolking.

Wat wij (denken te) weten
Het is desondanks overduidelijk dat wij met zijn allen wel vinden dat we over de nodige kennis beschikken. En waarachtig.. we komen een heel eind, kijk bijvoorbeeld naar Wikipedia. Typisch voorbeeld van user generated content; een onuitputbare bron vol feiten, maar ook veronderstellingen en meningen. Over dit laatste verderop meer.

Het lijkt wel alsof elk bespreekbaar onderwerp een connaissante vertegenwoordiger kent. Ik geef toe, Wikipedia is een eenvoudig toegankelijke bron aan informatie, ik maak er ook gebruik van. Maar het expertiseniveau van de deelnemers is bewezen twijfelachtig. Zo beschrijft Andrew Keene in zijn “Cult of the amateur” een goed voorbeeld. Hoe een 24-jarige met nepcredenties de titel wiki-expert verdiende. Ook Keene ondermijnt in zijn boek het hedendaagse vertrouwen in het collectieve intellect. Vrij vertaald: “Is het wel zo slim om het werk van wetenschappers te negeren en (mogelijk) uit gemak uit te gaan van de kennis van Wikipedia deelnemers? Is het zo lastig kiezen tussen de ervaren expert en de 24-jarige die zijn weg nog moet vinden?”. Zoals al eerder aangegeven is het afhankelijk van de aard van de vraagstelling, maar toch.

Wat wij weten of wat wij vinden?
Desalniettemin heeft het raadplegen van het collectief zijn voordelen. Er bestaat immers het verschil tussen kennis en mening, tenminste als je er van uit gaat dat de meerderheid altijd gelijk heeft. Vraag de massa wat zij vindt; over een te nemen stap, de lekkerste smaak, de mooiste bestemming of achterhaal wat wereldwijd het gemiddelde aantal uren is dat men TV kijkt.

Zie bijvoorbeeld Ask500, een online netwerk waar je terecht kan met een te beoordelen onderwerp of voorwerp. Stel 500 medemensen jouw vraag en ontvang een antwoord dat wereldwijd representatief zou moeten zijn. Leuk maar wanneer geldt n=500 als representatief en wanneer geldt n=10 miljard? Teleurstellend detail, de vragen zijn gesloten en de mogelijke antwoorden bepaal je zelf.

Maar niettemin een buitenkansje dacht ik zelf en net toen ik de de vraag aan mijn medemens wou stellen bleek de volgende vraag reeds te bestaan: “Is there wisdom in crowds?”. De uitkomst is opvallend... of toch niet?



De uitslag is 50/50. Het is immers slechts een gedeelde mening, geen overtuigend bewijs van een collectief intellect. Zie tekst hierboven ;-)

Diesel SFW XXX: banaal of geniaal?

Diesel is binnenkort jarig en dat mogen we weten ook. Op 11 oktober a.s. wordt het 24-uurs feestje wereldwijd gevierd in onze grootste steden. De party is redelijk oud nieuws, maar de recent gestuurde herinnering maakt het weer erg actueel.

The Viral Factory verbaast ons met de uitnodiging; een sterk staaltje video-viral. Net uit [en inmiddels al een 'kleine' 18.000 zoekresultaten op Google] zorgt dit filmpje al voor de nodige commotie. Sommigen reageren geshockt en veroordelen Diesel: "Ze zijn te ver gegaan!" en "Wat heeft dit met jeans te maken?". Maar de meerderheid is vol lof over deze nieuwe aanwinst van de Diesel filmladder.


Diesel SFW XXX

TIP: D&AD, a (very) short glimpse at last years finest

Liefhebbers van creatieve hoogstandjes, opgelet. D&AD (reikt jaarlijks Pencil Awards uit voor de beste reclame en design) zet dit jaar zijn annual online. Vernieuwend? Nee.. dat doen er wel meer, maar vooral interessant omdat het de eerste maand voor iedereen (ook niet-leden) gratis te bekijken is.





Je had er bij moeten zijn
Een lekker strakke website, wat zou passen bij de visie van D&AD's president Simon Waterfall: keep it simple but engaging... Is dat zo? Ok, je krijgt inzage in winnend werk en runners up. En ja, online wordt goed benut. De website gaat net dat ene interessante stapje verder dan het drukwerk: interviews en casepresentaties op video. Maar waar is de beleving? Een award uitreiking is een happening (zie hier), iets wat de moeite waard is om uit te lichten. En ik word graag jaloers om beelden van een hippe party die ik heb gemist. Waar zijn die? Gezien de vele pics (1 en 2) was een swingende videorapportage welkom geweest. Jammer, gemiste kans. Als D&AD wil dat reclame gaat leven, doe daar wat aan! Ik zeg: 'In 2009 online de uitreiking volgen voor een kleine bijdrage?'.

30 categorieën
Via een fotodisplay van dertig uiteenlopende categorieën komen we bij de winnaars en genomineerden (uit 24500 inzendingen). Waaronder de categorie Ambient met twee cases die ik graag uitlicht: Whopper Freakout en National Gallery. De eerste, het toppunt van consumer generated 'honesty'. Confronteer de consument op slinkse wijze met de keuze tussen jouw product en die van de concurrentie. Zet de reacties op Youtube en hopla, briljante viral. De tweede, haal de beleving uit zijn oorspronkelijke context, zet het op straat of hang het aan de buitenmuur. Opvallend en verrassend.



Jury aan het woord
De website toont ons een openhartige jury. Naked, W+K, St. Luke's, Taxi.. op video vertellen ze ons over hun persoonlijke favorieten, hun jury ervaringen en hun visie inzake Advertising's future. Niet altijd verrassend, wel leuk om te horen waar ze zoal op letten, waar ze gevoelig voor zijn en nog leuker... waar zij denken dat Advertising heen gaat. "Advertising will have to look beyond existing possibilities", "Telling the story rather than special effects" en mijn favoriet: "Digital will blend into the real world". Kort samengevat: iedereen krijgt straks zijn persoonlijke colportage avatar die vol overtuiging elke aanbieding aanprijst waar je net aan voorbij loopt. ;-)


Met veel bekenden die de revue paseren en enkele onbekende juweeltjes is de annual dit jaar zeker de moeite waard. Kijk vooral eens naar Worlds Worst War, een mooi staaltje mobile marketing. Ondanks het ontbreken van de unieke D&AD beleving bevat deze site genoeg ingrediënten voor een lekker uurtje kijkplezier. Enjoy!

The choices you make...

...define who you are.

Zo begint mijn avontuur in deze strakke site van Saab. Na binnenkomst leiden meerdere vragen mij door een psycho-analyse waarmee ik mijn persoonlijkheid in kaart breng.



Ergens is het overduidelijk dat de conclusie gekoppeld zal gaan worden aan een type Saab.. en dat tempert de spanning. Niettemin zijn de vragen vermakelijk en de test hapt lekker weg. Het resultaat, de 9-3 Sportcombi Aero TTID... en daar kan ik mij prima in vinden, al zeg ik eerlijk gezegd tegen geen enkele Saab 'nee' ;-)

TIP: Product Endorsement by Jason Bourne?

Sony Ericsson presenteert binnenkort een korte filmthriller, webbased wel te verstaan. Het thema van de productie lijkt op een Jason Bourne sequel, maar dan met een overduidelijk Memento sausje. De trailer spreekt mij aan, maar oordeel zelf. Op 22 september a.s. de eerste aflevering. Ik ga er in ieder geval lekker voor zitten.

Oh ja, best een aardig ding die XPERAI.

Olifanten wassen?

Vanochtend viel mij een vreemde advertentie op. In het NRC stond tussen de andere advertenties verborgen: Olifantenwasser M/V. Er werd verwezen naar olifantenwassen.nl, dus wat doe je op een ontspannen zondagochtend met de laptop op schoot en een mok koffie binnen bereik?

En het vermoeden klopte, de website heeft geen relatie met Artis, Blijdorp of Burgers' Zoo. Een spannend flash- en videointro belooft mij een status als succesvol regisseur. Slechts enkele te beantwoorden vragen en de upload van een pasfoto scheiden mij van van mijn eerste Palme d'Or. Het resultaat?



Kantoorsoap
Na het intro (geïnspireerd door Hitchcock) blijk ik te zijn beland in een soort kantoorsoap, de hoofdpersoon laat zich raden. Het vervolg is ietwat mager. Lou Grant als baas die mij op meest irritante wijze dubieuze klusjes aanreikt. En blijkbaar heb ik naast een hondenbaan ook nog eens last van wilde olifantennachtmerries? Het plot ontgaat mij nogal.



Enkele weinig zeggende, suffe scènes later concludeert de film dat mijn droomwerk bestaat uit het mishandelen van olifanten? Vreemd... nee, laat ik dit maar niet doorsturen naar vrienden en kennissen. Het wordt vriendelijk aangeboden hoor, maar ik pas.

Werk in vrijheid!
De banner onderaan de video leidt mij naar de aantrekkelijk uitziende website werkinvrijheid.nl. De afzender blijkt Capgemini... verrassing! Gesteund door de slogan "Together, free your energies" (??) zwaaien en wenken een zestal Cap-employees mij toe (wel leuk gevonden). Met hun persoonlijke boodschap proberen ze mij over te halen om contact op te nemen. Helaas redelijk futloos en dus met bijzonder weinig overtuigingskracht. Tip voor de volgende keer: werk met cue-borden?



Opvallen is het begin
Het idee is volgens mij subliem, maar de uitvoering slaat de plank mis. Na een krachtige teaser als Olifantenwasser M/V verwacht ik een spannend en inspirerend vervolg. Iets dat mij pakt, doet glimlachen. Iets dat het doorsturen waard is. De relevantie met het uiteindelijke doel van Capgemini is mijns inziens in deze virale campagne ver te zoeken. Jammer van een goed idee.

DDB is South Park fan

Met gemengde gevoelens bekeek ik vorige week de meest recente TV-commercial van DDB. Voor Centraal Beheer Achmea produceerde men het knapgemaakte UFO: de aarde wordt bedreigd door agressieve goedbewapende aliens. Hun invasietactiek krijgt plotseling een oververwachte wending. Benieuwd? Bekijk de commercial via onderstaande link.

Maar inderdaad.. men produceerde, niet men bedacht. Het viel mij op dat deze commercial qua storyline en plot bizar veel lijkt op de aanvangscène van de South Park aflevering Spookyfish [South Park Studio's - 1998]. De wijze waarop het ruimtevaartuig de aarde nadert, het trotseren van onze dampkring en het feit dat het verschil in fysieke omvang uiteindelijk op ludieke wijze de uitkomst van dit verhaal bepaalt. Alleen het aantal aliens en de wijze waarop zij door ons (ongemerkt) worden verslagen verschilt. South Park was (passend bij de formule) een stuk bloediger ;-)

Is dit toeval, dan is het ludiek. Zo niet dan vind ik het jammer. DDB heeft bewezen over te veel talent te beschikken om te moeten grijpen naar copy-paste truukjes.

Bekijk:
UFO op Youtube.com
Spooky intro op Southparkstudios.com
Lees ook Tam Tam in de Adformatie van week 37.